De hond van ’s gravenwezel

Te ‘s-Gravenwezel woonde in vroegere tijden een man die een zwarte hond bezat, welke hem zeer getrouw was. De man overleed en zie, elke nacht brak zijn hond los en snelde naar het kerkhof, waar hij tot ’s morgens toe op het graf van zijn meester jankte en huilde.

Weldra wist iedereen in het dorp wat er gaande was. Sommige beweerden zelfs dat de dode uit zijn graf opstond om zijn getrouwe hond tot bedaren te brengen.

Maar niemand durfde zich ’s nachts op het kerkhof wagen, om met eigen ogen te zien wat er gebeurde. Toen besloot men de hond met een zo stevige ijzeren ketting vast te leggen dat hij onmogelijk zou kunnen losgeraken.

Wonder genoeg, klokslag middernacht sprong de hond met één enkele ruk zijn ketting aan stukken en snelde als een pijl naar het kerkhof,

waar ditmaal een drietal boeren hem volgden.

Toen de hond een tijd lang vreselijker dan ooit op het graf gehuild had, scheurde de aarde open en in een zee van vuur en vlammen kwam de overleden boer te voorschijn. De hond jankte niet meer langer. Maar ’s anderendaags vond men het geheimzinnige dier dood op het kerkhof liggen.